Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Ο Όσιος Αρσένιος o εν Πάρω



Ο Όσιος Αρσένιος o εν Πάρω
 
Η μνήμη του τιμάται στις 31 Ιανουαρίου
 Ο όσιος Αρσένιος Σεργίου Σεργιάδης, κατά κόσµον Αθανάσιος, γεννήθηκε στα Ιωάννινα το έτος 1800 από ευσεβείς και εναρέτους γονείς.
 Πολύ νωρίς έµεινε ορφανός και από πατέρα και από µητέρα. Σε ηλικία εννέα ετών ήρθε στις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας, όπου µε τη φροντίδα του Σχολάρχη Αρχιµανδρίτη Γρηγορίου, ανδρός εναρέτου και λογίου, ενεγράφη στην εκεί Σχολή.
 Στην Σχολή αυτή φοίτησε για πέντε χρόνια. Κατά τα τελευταία χρόνια των σπουδών του γνώρισε τον περίφηµο γέροντα Δανιήλ. Αυτόν ακολούθησε στο αγιο Όρος, όπου και εκάρη µοναχός µε το όνοµα Αρσένιος. Κατά την εξαετή παραµονή του στον Άθωνα έδωσε τον εαυτό του ως πρότύπο µοναχού. Ακολουθώντας τον γέροντα του Δανιήλ ήρθε στην Ιερά Μονή Πεντέλης και στην συνέχεια στην Πάρο και µάλιστα στις ιερές Μονές Λογγοβάρδας και Αγίου Αντωνίου Μαρπήσσης. Κατόπιν τον βλέπουµε στα νησιά Σίκινο και Φολέγανδρο. Εδώ χειροτονείται Διάκονος και διορίζεται ελληνοδιδάσκαλος, ωφελώντας πολλαπλά και τα µέγιστα στην πνευµατική, ηθική, κοινωνική και εθνική εξύψωση του επιπέδου του λαού. Στη Φολέγανδρο παρέµεινε αρκετά χρόνια, εργαζόµενος άοκνα ιεραποστολικώς.
 Μετά την κοίµηση του γέροντός του Δανιήλ και παρά τις αvτιδράσεις των Φαλεγανδρίων, ανεχώρησε µε το σκεπτικό να επανέλθει στο Άγιο Όρος. Όµως, διερχόµενος από την Πάρο και στην Μονή Αγίου Γεωργίου, συνάντησε τον εξ Ηπείρου επισης καταγόµενο αρχιµανδρίτη Ηλία Γεωργιάδη, Ιεροκήρυκα Κυκλάδων, ανθρωπον σοφίας και αρετής. Ο γέροντας αυτός, µε φώτιση Θεού, προέτρεψε τον Αρσένlο τότε να µη µεταβεί στον Άθωνα, αλλά να παραµείνει στην Πάρο, πράγµα και που έπραξε. Και στην Μονή Αγίου Γεωργίου Πάρου, ωσαύτως διέπρεψε στους πνευµατικούς αγώνες. Η ζωή του ήταν ζωή άκρας ασκήσεως. Προσευχόταν αδιάλειπτα, µελετούσε νυχθηµερόν τον θείο λόγο. Ελάχιστα έτρωγε και κοιµόταν τόσο µόνο, όσα να ζει. Ζούσε ως επιγειος αγγελος. Οι πατέρες, βλέποντας την υποµονή, την ταπείνωση, την πραότητα, την ευσέβεια και αγιότητά του, του πρότειναν να χειροτονηθεί Πρεσβύτερος. Μα αυτός ο µακάριος, από πολλή ταπείνωση και από επίγνωση του ύψους της Ιερωσύνης, δεν δεχόταν. Παρά ταύτα, κατόπιν πολλών πιέσεων και τη προτροπή του τότε Μητροπολίτη Κυκλάδων Δανιήλ, εδέχθη, αφήνοντας διαχρονικό υπόδειγµα υπακοής και Ιερωσύνης. Διακρίθηκε σε όλες τις αρετές και ανεδείχθη ισάξιος των παλαιών κορυφαίων του Μοναχισµού. Όσο ελάχιστοι, τίµησε την ιδιότητα του Ιερέως και την ιδιότητα τοιι Μοναχού. Ένεκα τούτου, πλήθη πιστών από τα πέρατα της πατρίδος αθρόως προσήρχοντο προς αυτόν, για να του εναποθέσουν το βάρος των αµαρτιών και των προβληµάτων τους, για να δεχθούν την διδαχή και την ευλογία του, για να πνευµατοποιηθούν.

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Μεταμορφώσεως του Σωτήρος - 6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ


Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος

Δεσποτική εορτή, από τις μεγαλύτερες της Χριστιανοσύνης. Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 6 Αυγούστου, ημέρα των εγκαινίων του ομώνυμου ναού που ίδρυσε στο Θαβώρ η Αγία Ελένη, μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Την ημέρα αυτή γιορτάζουν ο Σωτήρης, η Σωτηρία, η Ευμορφία και η Μόρφω.
Όπως αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη (Ματθαίου ιζ' 1-13, Μάρκου θ' 2-12, Λουκά θ' 28-36), ο Χριστός πήρε μαζί του τους μαθητές του Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη και ανέβηκαν μαζί σ’ ένα βουνό, πιθανώς το Θαβώρ της Γαλιλαίας, για να προσευχηθούν. Οι τρεις μαθητές Του, κουρασμένοι από τη δύσκολη ανάβαση στο βουνό, κάθισαν να ξεκουραστούν κι έπεσαν σε βαθύ ύπνο.
Όταν ξύπνησαν, αντίκρισαν ένα απροσδόκητο και εξαίσιο θέαμα. Το πρόσωπο του Κυρίου άστραφτε σαν τον ήλιο και τα φορέματά του ήταν λευκά σαν το χιόνι. Τον περιστοίχιζαν και συνομιλούσαν μαζί Του δύο άνδρες, ο Μωυσής και ο Ηλίας, δύο από τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Ήταν η πρώτη φορά που έγινε ιδιαίτερα αισθητή από τους ανθρώπους η Θεότητα του Χριστού.

Εκκλησιαστικά

Μέχρι τον 4ο αιώνα η Μεταμόρφωση του Χριστού γιορταζόταν πριν από το Πάσχα, αλλά από την ημέρα των εγκαινίων του Ναού της Μεταμορφώσεως, τον οποίο έχτισε η Αγία Ελένη στο όρος Θαβώρ, επικράτησε ο εορτασμός του γεγονότος να γίνεται στις 6 Αυγούστου.
Μόνο την ημέρα της εορτής της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος κάμπτεται η αυστηρή νηστεία, που προηγείται του Δεκαπενταύγουστου, καθώς επιτρέπεται η ιχθυοφαγία.
Το απολυτίκιο της ημέρας:
Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει Χριστὲ ὁ Θεός, δείξας τοῖς Μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου, καθὼς ἠδύναντο. Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, φωτοδότα δόξα σοι.

Λαογραφία

Στις αγροτικές περιοχές συνηθίζεται ανήμερα της Μεταμόρφωσης να προσκομίζονται στις εκκλησίες για να ευλογηθούν με ειδική ευχή τα πρώτα σταφύλια της χρονιάς, τα οποία στη συνέχεια διανέμονται στο εκκλησίασμα.
Στις 6 Αυγούστου λήγουν οι «δρίμες», όπως ονομάζονται οι έξι πρώτες ημέρες του μήνα. Τις μέρες αυτές, σύμφωνα με τις λαϊκές δοξασίες, επενεργούν ανεξιχνίαστες δυνάμεις και όποιος κάνει μπάνιο στη θάλασσα κινδυνεύει να πάθει μεγάλο κακό (ίσως να συνδέεται με τα μπουρίνια και τα μελτέμια), ενώ όποιος ή όποια πλένει ρούχα αυτά κινδυνεύουν να καταστραφούν. Μόνο αν ρίξει ένα καρφί στο νερό μπορεί να «καρφώσει» τις δρίμες και να τις εξουδετερώσει.

Ο Νεοφανής Άγιος Ιωάννης ο Χοζεβίτης (ο Ρουμάνος)



ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΓΙΟΣ:Ο 'Αγιος Ιωάννης ο Χοζεβίτης(+5 Αυγούστου 1960) με τα άφθαρτα λείψανα
Γεννήθηκε το 1913 στο νομό Βοτοσανίου της Ρουμανίας. Από μικρός έμεινε ορφανός. Στα 20 του χρόνια, το 1933 μπήκε ως δόκιμος στη μονή Νεαμτς όπου έμεινε τρία χρόνια.

Στις 8 Απριλίου 1936 έγινε η μοναχική κούρα και από Ηλιάς ονομάστηκε Ιωάννης.

Το φθινόπωρο του 1936 επισκέφτηκε τους Αγ. Τόπους και αφού προσκύνησε τον Πανάγιο Τάφο εισήλθε στην αδελφότητα του Αγ. Σάββα όπου ασκήτεψε δέκα χρόνια και απέκτησε το χάρισμα των δακρύων και της αδιάλειπτης προσευχής.

Το 1947 χειροτονήθηκε διάκονος και Ιερέας και έγινε ηγούμενος της Ρουμανικής Σκήτης του Αγ. Ιωάννη του Προδρόμου στον Ιορδάνη. Μετά από πέντε χρόνια σκληρής άσκησης αναχώρησε μαζί με τον υποτακτικό του Ιωαννίκιο στο σπήλαιο της Αγ. Άννης στη Χοζέβα, κοντά στη μονή του Αγ. Γεωργίου του Χοζεβίτου. Εκεί ασκήτεψε επτά χρόνια και παρέδωσε το πνεύμα του στο Θεό στις 5 Αυγούστου 1960. Μετά από 20 χρόνια, ανοίγοντας τον τάφο του, βρέθηκαν άφθαρτα και ακέραια τα λείψανα του μαζί με τα ρούχα του αναδίδοντας μια εξαίσια ευωδία. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στη μονή του Αγ. Γεωργίου του Χοζεβίτου, στο παρεκκλήσι του Αγ. Στεφάνου όπου βρίσκονται μέχρι σήμερα.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ
1) Το 1980 ένας έλληνας αρχιμανδρίτης από την Αμερική ο οποίος είχε ασκητέψει με τον Αγ. Ιωάννη στα νιάτα του και δεν ήξερε ότι είχε πεθάνει, είδε τον Άγιο στον ύπνο του, λέγοντάς του: «Αν θέλεις να με δεις, έλα στο σπήλαιο της Αγ. Άννης στην κοιλάδα του Ιορδάνη»! Μετά από ένα μήνα πήγε στην Μονή του Αγ. Γεωργίου του Χολεβίτου. Με την επιμονή του αρχιμανδρίτου, ο ηγούμενος τελικά δέχτηκε ν΄ ανοίξει τον τάφο του Αγίου κι έτσι βρέθηκαν τα λείψανα του άφθαρτα.

2) Ένας ιερέας ο οποίος βοήθησε στην ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Ιωάννου από το σπήλαιο στο μοναστήρι, διηγούταν πως κάποιος που πήρε τρεις τρίχες από τον Άγιο, τον είδε στο όνειρό του και τον διέταξε να τις επιστρέψει. Μάλλον αυτό το πρόσωπο ήταν ο ίδιος ο Ιερέας που διηγήθηκε την ιστορία.


3) Το 1986 μία γυναίκα από την Κρήτη έστειλε στον ηγούμενο της μονής ένα χρυσό κουταλάκι ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για ένα θαύμα του Αγ. Ιωάννου. Αυτή η γυναίκα ήταν άρρωστη δε μπορούσε να κουνηθεί και να μιλήσει και όλοι περίμεναν να πεθάνει. Τότε εμφανίστηκε ο Αγ. Ιωάννης ντυμένος με άμφια και κρατώντας το Αγ. Ποτήριο στο χέρι λέγοντας της: «Εγώ είμαι ο Αγ. Ιωάννης ο Χοζεβίτης». Έπειτα ακούμπησε τη λαβίδα στη γλώσσα της και εξαφανίστηκε. Από εκείνη τη στιγμή η γυναίκα έγινε καλά.

επιμέλεια-www.proskynitis.blogspot.com

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Ο Πύρινος Άγιος: Ηλίας ο Θεσβίτης (Φώτης Κόντογλου)



Ο Πύρινος Άγιος: Ηλίας ο Θεσβίτης
(Φώτης Κόντογλου)
Σήμερα 20 Ιουλίου είναι η μνήμη του προφήτη Hλία. Aυτός ο άγιος ξεχωρίζει ανάμεσα στους άλλους, και με όλο που ήτανε άνθρωπος, φαίνεται σαν κάποιο υπερφυσικό και μυστηριώδες πλάσμα, που έρχεται και ξανάρχεται στον κόσμο. Oι Iουδαίοι περιμένανε να ξανάρθει στον κόσμο, για τούτο θαρρούσανε πως ο άγιος Iωάννης ο Πρόδρομος ήτανε ο Hλίας. Kαι τότε που ρώτησε ο Xριστός τους μαθητές του “Ποιος, λένε, πως είμαι, οι άνθρωποι;”, του απαντήσανε πως λέγανε πως ήτανε ο Hλίας ή κάποιος άλλος από τους προφήτες. O προφήτης Mαλαχίας, που έζησε πολύ υστερώτερα από τον Hλία, λέγει: “Tάδε λέγει Kύριος Παντοκράτωρ. Iδού εγώ αποστελώ υμίν Hλίαν τον Θεσβίτην, πριν ή ελθείν την ημέραν Kυρίου την μεγάλην και επιφανή”, και πολλοί το εξηγήσανε πως ο Hλίας θάρθη πάλι στον κόσμο πριν από τη Δευτέρα Παρουσία και θα μαρτυρήσει. Σε όλα μοιάζει μ’ αυτόν ο Πρόδρομος, γι’ αυτό οι απόστολοι κ’ οι άλλοι Eβραίοι υποπτευόντανε μήπως ήτανε ο Hλίας ξαναγεννημένος. Ύστερα από τη Mεταμόρφωση, σαν κατεβήκανε από το βουνό οι τρεις μαθητάδες με τον Xριστό, τον ρωτήσανε: “Oι γραμματείς λένε πως ο Hλίας πρέπει νάρθει πρώτα. Eσύ τι λες;” Kι’ ο Xριστός τούς αποκρίθηκε: “O Hλίας έρχεται πρώτα και θα τ’ αποκαταστήσει όλα· αλλά σας λέγω πως ο Hλίας ήρθε κιόλας, και δεν τον γνωρίσανε, αλλά του κάνανε όσα θελήσανε· τα ίδια μέλλεται να πάθει και ο γυιος του ανθρώπου απ’ αυτούς”. Tότε καταλάβανε οι μαθητές πως για τον Iωάννη τον Bαπτιστή τούς είπε (Mατθ. ιστ΄, 10). Pωτήσανε οι μαθητές τον Xριστό για τον Hλία, επειδή τον είχανε δει πριν από λίγο, απάνω στο Θαβώρ, να φανερώνεται μαζί με τον Mωυσή, την ώρα που μεταμορφώθηκε ο Xριστός, και να μιλά μαζί του, με όλο που είχε ζήσει σ’ αυτόν τον κόσμο πριν από 800 χρόνια. Aλλά και κατά τη Σταύρωση, σαν φώναξε ο Xριστός “Hλί ηλί, λαμά σαβαχθανί”, κάποιοι από τους Eβραίους που στεκόντανε κοντά στο σταυρό λέγανε πως θα φώναζε τον Hλία να τον βοηθήσει: “Tινές δε των εκεί εστώτων ακούσαντες έλεγον ότι Hλίαν φωνεί ούτος” (Mατθ. κζ΄, 46). Παντού πλανιέται ο ίσκιος του.


O προφήτης Hλίας γεννήθηκε προ 2767 χρόνια. Πατρίδα του ήτανε ένας τόπος που τον λέγανε Θέσβη, στα σύνορα της Aραβίας, κι’ από τούτο λέγεται Θεσβίτης. Tον πατέρα του τον λέγανε Σωβάκ, από το γένος του Aαρών. Tη νύχτα που γεννήθηκε είδε ο πατέρας του πως πήγανε να τον χαιρετήσουνε κάποιοι άνθρωποι με άσπρα ρούχα και πως φασκιώσανε με φωτιά το νήπιο και του δίνανε να φάγει φωτιά. Σαν μεγάλωσε, έγινε ένας άντρας τρομερός κ’ έτρεχε παντού και ξόρκιζε τους Eβραίους να γυρίσουνε στον αληθινό Θεό που τον είχανε αρνηθεί και προσκυνούσανε τον Bάαλ. Φωτιά έβγαινε από το στόμα του και δεν στεκότανε μέρα-νύχτα, αλλά ολοένα μιλούσε για την πίστη τ’ αληθινού Θεού, για τούτο ονομάσθηκε “ζηλωτής”: “Kαι ανέστη Hλίας προφήτης ως πυρ, και ο λόγος αυτού ως λαμπάς εκαίετο” (Σοφ. Σειράχ μη΄, 1 ). Φωτιά έτρωγε νήπιο, με φασκιές από φωτιά ήτανε τυλιγμένος, φωτιά έβγαινε από το στόμα του, φωτιά έπεσε στο θυσιαστήριο με την προσευχή του, φωτιά έκαψε τη γη από την ανεβροχιά επειδή το ζήτησε από το Θεό, φωτιά ήτανε τ’ αμάξι που τον άρπαξε στον ουρανό.

Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΡΘΕΝΙΟΥ


                ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ,ΚΑΙ ΛΕΓΟΝΤΑΣ 333556-PanagiaProus_palaia 11
ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΙΟΥ,ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ.ΑΜΗΝ
ΑΓΙΕ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΙΕΡΑΡΧΑ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΕ ΠΑΡΘΕΝΙΕ,Ο ΤΗΣ ΛΑΜΨΑΚΟΥ ΙΕΡΟΣ ΠΟΙΜΗΝ ΚΑΙ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΦΩΣΤΗΡ ΥΠΕΡΛΑΜΠΩΝ Ο ΤΗ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΣΟΥ ΖΩΗ,ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΩΝ ΠΛΗΣΘΕΙΣ ΧΑΡΙΣΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΟΠΟΙΟΥ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΑΝΑΔΕΙΧΘΕΙΣ ΟΡΓΑΝΟΝ,Ο ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ΤΗ ΠΛΟΥΣΙΑ ΔΩΡΕΑ ΚΑΙ ΧΑΡΙΤΙ,ΤΩΝ ΠΟΝΗΡΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ ΑΠΕΛΑΣΑΣ ΤΑ ΣΤΙΦΗ,ΚΑΙ ΠΟΙΚΙΛΑΣ ΝΟΣΟΥΣ ΚΑΙ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ ΙΑΣΑΜΕΝΟΣ ΣΟΥ ΔΕΟΜΕΘΑ,ΚΑΙ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕΝ ΣΥΜΠΑΘΕΣΤΑΤΕ ΠΑΤΕΡ,ΘΕΡΑΠΕΥΣΟΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΣΧΟΝΤΑ ΔΟΥΛΟΝ ΣΟΥ(δεινα) ,ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΑΞΟΝ ΑΥΤΟΝ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΟΥΣΗΣ ΚΑΙ ΘΛΙΒΟΥΣΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΘΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΝΟΣΟΥ ΔΟΣ ΑΥΤΩ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑΝ,ΚΑΙ ΠΛΗΣΟΝ ΑΥΤΟΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΚΗΣ ΣΟΥ ΕΥΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΧΑΡΙΤΟΣ.ΕΠΑΚΟΥΣΟΝ ΗΜΩΝ ΤΗΣ ΔΕΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΒΛΕΨΟΝ ΕΝ ΙΛΕΩ ΟΜΜΑΤΙ ΕΠΙ ΤΟΝ ΔΟΥΛΟΝ ΣΟΥ ΤΟΥΤΟΝ,ΤΟΝ ΑΙΤΟΥΝΤΑ ΔΙΑ ΣΟΥ ΤΟ ΘΕΙΟΝ ΕΛΕΟΣ,ΚΑΙ ΑΠΕΛΑΣΟΝ ΕΞ ΑΥΤΟΥ ΤΟ ΕΠΕΛΘΟΝ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ ΝΕΦΟΣ.ΑΝΑΤΙΛΟΝ ΑΥΤΩ ΗΜΕΡΑΝ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΟΜΒΡΗΣΟΝ ΟΥΡΑΝΟΕΝ ΔΡΟΣΟΝ ΑΓΑΛΛΙΑΣΕΩΣ ΣΒΕΝΝΥΟΥΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΑΚΑΣ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΕΩΣ ΣΟΙ ΓΑΡ ΠΡΟΣΗΛΘΕΝ ,ΟΣΙΕ ΠΑΤΕΡ ΑΙΤΩΝ ΤΗΝ ΠΟΘΗΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑΝ ΚΑΙ ΙΑΣΙΝ,ΚΑΙ ΔΙΑ ΣΟΥ ΤΗΝ ΤΩΝ ΠΤΑΙΣΜΑΤΩΝ ΑΦΕΣΙΝ,ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,Ω Η ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΙΣ,ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ.ΑΜΗΝ.
2) ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΧΗ.
ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΔΕΗΘΩΜΕΝ
ΘΕΟΦΟΡΕ ΙΕΡΑΡΧΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΙΕ,Ο ΤΗΣ ΛΑΜΨΑΚΟΥ ΠΑΝΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΠΟΙΜΗΝ, ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΛΥΧΝΟΣ ΦΑΕΙΝΟΤΑΤΟΣ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΙΣ ΧΑΡΙΣΜΑΣΙ ΘΑΥΜΑΣΤΩΘΕΙΣ,ΚΑΙ ΠΛΕΙΣΤΟΥΣ ΕΥΕΡΓΕΤΗΣΑΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΕΝ ΣΟΙ ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΧΑΡΙΤΟΣ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΕΩΣeikastikon.gr 87`Ο ΝΟΣΟΥΝΤΑΣ ΘΕΡΑΠΕΥΣΑΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥΣ ΣΥΣΦΙΓΞΑΣ,ΚΑΙ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΙΤΟΥΝΤΩΝ ΤΑΣ ΑΙΤΗΣΕΙΣ ΠΛΗΡΩΣΑΣ,ΠΡΟΣΔΕΞΑΙ ΔΕΟΜΕΘΑ ΣΥΜΠΑΘΕΣΤΑΤΕ ΠΑΤΕΡ,ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑΝ ΗΜΩΝ ΔΕΗΣΙΝ,ΚΑΙ ΠΛΗΡΩΣΟΝ ΧΑΡΑΣ ΚΑΙ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗΣ ΤΑΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΗΜΩΝ.ΙΑΣΑΙ ΤΟΝ ΠΑΣΟΝΤΑ ΔΟΥΛΟΝ ΣΟΥ (δεινα),ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΛΘΟΝΤΑ ΜΕΤΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΗ ΧΑΡΙΤΙ ΣΟΥ,ΚΑΤΑΡΓΗΣΟΝ ΚΑΙ ΑΝΕΝΕΡΓΗΤΟΝ ΠΟΙΗΣΟΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΗΣ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ ΔΥΝΑΜΕΩΣ ΤΗΝ ΚΑΤ`ΑΥΤΟΥ ΟΛΕΘΡΙΑΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΝ,ΑΝΟΡΘΩΣΟΝ  ΑΥΤΟΝ ΑΠΟ ΚΛΙΝΗΣ ΟΔΥΝΗΡΑΣ ΕΠΕΛΘΟΥΣΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΟΧΗΣ,ΠΑΣΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ,ΚΑΙ ΓΟΗΤΕΙΑΣ,ΚΑΙ ΤΕΡΑΤΕΙΑΣ,ΚΑΙ ΒΑΣΚΑΝΙΑΣ,ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΛΛΗΣ ΚΑΚΟΤΡΟΠΟΥ ΕΠΙΒΟΥΛΗΣ ΚΑΙ ΜΑΝΙΑΣ ΔΙΑΛΥΩΝ ΤΑΣ ΣΥΣΤΡΟΦΑΣ  ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΓΩΝ ΤΑΣ ΕΠΙΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΡΕΙΑΣ ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΙΑΣ ,ΤΗ ΑΟΡΑΤΩ ΕΠΙΣΚΙΑΣΕΙ ΤΗΣ ΟΞΕΙΑΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΣΟΥ ΠΑΤΕΡ.ΣΥ ΤΩΝ ΑΚΑΘΑΡΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ ΤΗΝ ΙΣΧΥΝ ΚΑΤΗΣΧΥΝΑΣ ΣΥ ΤΟ ΧΑΛΕΠΩΤΑΤΟΝ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΕΘΕΡΑΠΕΥΣΑΣ ΣΥ ΕΝ ΣΗΜΕΙΟΙΣ ΤΕ ΚΑΙ ΤΕΡΑΣΙ ΚΑΙ ΠΟΙΚΙΛΑΣ ΔΥΝΑΜΕΣΙ ΠΑΡΑ ΘΕΟΥ ΕΔΟΞΑΣΘΗΣ,ΔΕΔΟΞΑΣΜΕΝΕ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΕ ΠΑΤΕΡ`ΣΥ ΚΑΙ ΝΥΝ ΕΠΑΚΟΥΣΟΝ ΤΗΣ ΔΕΗΣΕΩΣ ΗΜΩΝ, ΚΑΙ ΔΟΣ ΤΩ ΠΑΣΧΟΝΤΙ ΚΑΙ ΝΟΣΟΥΝΤΙ ΙΚΕΤΗ ΣΟΥ ΤΗΝ ΚΑΤ`ΑΜΦΩ ΥΓΕΙΑΝ,ΕΙΡΗΝΗΝ ΟΥΡΑΝΟΘΕΝ ΚΑΙ ΒΙΟΝ ΣΕΜΝΟΝ,ΠΟΡΕΥΟΜΕΝΩ ΕΝ ΤΟΙΣ ΤΡΙΒΟΙΣ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΘΕΛΗΜΑΤΟΣ ,ΠΑΣΑΣ ΤΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΑΥΤΟΥ,ΙΝΑ ΔΙΑ ΣΟΥ ΤΥΧΩΝ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΕΛΕΟΥΣ,ΔΟΞΑΖΗ ΤΟ ΠΑΝΑΓΙΟΝ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ,ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΘΕΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ.ΑΜΗΝ.

Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Γεροντικό: Αββάς Σισώης



 Έλεγαν για τον αββά Σισόη οτι αρρώστησε και ενώ κάθονταν κοντά του γέροντες μίλησε σε κάποιους.
Του λένε:
- Τι βλέπεις, αββά;

Και τους απαντά:
- Βλέπω κάποιους που ήλθαν σε μένα και τους παρακαλώ να μ' αφήσουν λίγο να μετανοήσω.

Του λέει ένας από τους γέροντες:
- Κι αν σ' αφήσουν, τι μπορείς να κάνεις από δω και πέρα με τη μετάνοια;

Του λέει ο γέροντας:
- Κι αν δεν μπορώ, μπορώ όμως να στενάζω ακόμη λίγο για την ψυχή μου κι αυτό μου είναι αρκετό.

 * * *
 Έλεγε ο αββάς Σισόης:
- Όταν ήμουν στη Σκήτη με τν Μακάριο πήγαμε να θερίσουμε μαζί του επτά μοναχοί. Και να πίσω μας μια χήρα σταχομαζώχτρα, που έκλαιγε ασταμάτητα.

Φώναξε ο γέροντας τον ιδιοκτήτη του χωραφιού και τον ρώτησε:
- Τι έχει αυτή η γριά και κλαίει συνεχώς;

Αυτός απαντά:
- Ο άνδρας της φύλαγε κάτι πολύτιμο που του εμπιστεύθηκαν σαν παρακαταθήκη, αλλά πέθανε ξαφνικά και δεν είπε που το έκρυψε και ο ιδιοκτήτης της παρακαταθήκης θέλει να πάρει δούλους αυτήν και τα παιδιά της.

Του λέει ο γέροντας:
- Πες της να ρθεί σε μας εκεί που αναπαυόμαστε από τη ζέστη.

Όταν ήλθε η γυναίκα της λέει ο γέροντας:
- Γιατί κλαίς συνέχεια;

Κι αυτή είπε:
- Ο άνδρας μου πέθανε ενώ είχε την παρακαταθήκη κάποιου και πεθαίνοντας δεν είπε που την έβαλε.

Της είπε ο γέροντας:
- Έλα δείξε μου που τον έθαψες.

Τότε πήρε τους αδελφούς του και βγήκε μαζί της. Όταν έφτασε στον τόπο του μνήματος της λέει:
- Πήγαινε σπίτι σου.

Τότε προσευχήθηκαν αυτοί και ο γέροντας φώναξε στο νεκρό:
- Ε, συ, που έβαλες τη ξένη παρακαταθήκη;

Αυτός απάντησε:

Άγιος Σισώης ο Μέγας ( 6 Ιουλίου)



εικόνα: Ο άγιος Σισώης μπροστά στον τάφο- σκελετό του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τοιχογραφία στο νάρθηκα του καθολικού της Μονής Βαρλαάμ .

Σήμερα η Εκκλησία εορτάζει και τιμά την ιερή μνήμη του οσίου ασκητή Σισώη.
Ο άγιος Σισώης έχει τον τίτλο του μεγάλου, όπως ο άγιος Αντώνιος, και γιατί πραγματικά υπήρξε μεγάλος ασκητής, αλλά και για να ξεχωρίζει από άλλους δυο στην ίδια εποχή, που είχαν κι εκείνοι το ίδιο όνομα.
Ο άγιος Σισώης στο άνθος της ηλικίας του παράτησε τα εγκόσμια κι έφυγε στην έρημο της Αιγύπτου, εκεί που πριν λίγα χρόνια είχε ασκητέψει ο άγιος Αντώνιος.
Δεν τον τράβηξε προς τα εκεί μόνο ο τόπος, αλλά και το παράδειγμα του αγίου Αντωνίου, που προσπαθούσε να τον μιμηθεί στις αρετές του.
Το πρώτο που φρόντιζε ο άγιος Σισώης ήτανε να παραμένει άγνωστος, αλλά οι μαθητές του αγίου Αντωνίου, θαυμάζοντας την αγιότητά του, έτρεχαν και γίνονταν δικοί του μαθητές.
Γιατί η αρετή, όσο και να θέλει να κρυφτεί, δεν κρύβεται· είναι, όπως λέγει ο Ιησούς Χριστός, «πόλις επάνω όρους κειμένη»· σαν μια πόλη, που είναι χτισμένη επάνω στο βουνό και φαίνεται από παντού.
Ο άγιος Σισώης ήταν τόσο απελευθερωμένος κι ανεξάρτητος από τις υλικές ανάγκες, που πολλές φορές ξεχνούσε και να φάγει. Τότε ένας μαθητής του, που τον έλεγαν Αβραάμ, του το υπενθύμιζε και του έλεγε, σαν που οι μαθητές έλεγαν στον Ιησού Χριστό· «Ραββί, φάγε».
Ο άγιος Σισώης ήταν άνθρωπος της θερμής προσευχής. Όταν προσευχότανε, η καρδιά του ήταν, σαν και να την έκαιε φωτιά. Γι’ αυτό οι μαθητές του τον ήκουαν, που συχνά αναστέναζε βαθειά.
Η αληθινή προσευχή είναι μια αιματηρή αγωνία, τέτοια σαν εκείνη του Ιησού Χριστού μετά το μυστικό δείπνο, τότε που προσευχότανε στον κήπο της Γεθσημανη· ο ευαγγελιστής Λουκάς γράφει ότι ο ιδρώτας του έσταζε σαν αίμα στη γη· «εγένετο δε ο ιδρώς αυτού ωσεί θρόμβοι αίματος καταβαίνοντες επί την γην».
Ο Ιησούς Χριστός, σαν άνθρωπος, αγωνιούσε πριν από το εκούσιο πάθος του· εμείς οι άνθρωποι προσευχόμαστε κι αγωνιούμε μπροστά στο φόβο της αμαρτίας. Ο άγιος Σισώης ήταν επίσης άνθρωπος της ταπεινοφροσύνης.
Η ταπεινοφροσύνη είναι η πρώτη αρετή κάθε πιστού. Γι’ αυτό ο άγιος Σισώης πριν απ’ όλα φοβότανε να τον επαινούν. Του άρεσε να προσεύχεται με σταυρωμένα τα χέρια, κι όμως απέφευγε να τα σταυρώνει, για να μην τον βλέπουν πως προσεύχεται.
Ένας μοναχός μια μέρα του είπε· «Αισθάνομαι πως πάντα είμαι κάτω από το βλέμμα του Θεού».
Κι ο άγιος Σισώης του απάντησε· «Δεν φτάνει· πρέπει να αισθάνεσαι πως είσαι και παρακάτω απ’ όλους τους αδελφούς σου».